Blogs die het niet redden

Ervaren kun je leren – een Lowlandsrecensie
(afgewezen op 19 augustus 2025)

Het weekend van 15 augustus was ik een van de meer dan 60.000 gelukkigen (denk ik, ik heb niet geteld) die financieel gezond genoeg is om een weekend lang geld tegen de muziekindustrie aan te gooien in de vorm van Lowlands. Voor mij als amateur-muziekpurist heerlijk, ik ga uitstekend op het vooraf uitgebreid de line-up bestuderen: artiesten waar ik onopgemerkt al maanden naar luister herontdekken, klassiekertjes net zo grijs draaien als het haar van de mensen die nostalgisch refereren naar Lowlands 2002 waar toen ook al een Ierse band op het podium stond en mijn favoriete house LP thuis alvast opzetten – om er vervolgens achter te komen dat de DJ in kwestie ziek is en niet komt optreden. Ik ben dan ook de trotse bezitter van een VPRO-Flowerboy t-shirt.

Een houseplaat is één van de opties om direct in beweging te komen, maar ik kies er altijd voor om meteen onder de douche te springen. Midden in de nacht douchen is ook een optie, schoon naar bed is heerlijk, plus lekker rustig. Vervolgens zet ik een straffe bak percolator koffie, samen met je zojuist bevriende buren – jong en oud – opdrinken en daarna twee gebakken eieren met spek. Het geluk zit in de kleine dingen, de dingen die de festivalervaring compleet maken.

Zelfs met een vooraf zeer secuur gecureerde playlist kan je namelijk nog steeds verrast worden. Zo was het mij tot vrijdag 14.30 nog onbekende Boko Yout een heerlijke “afrogrunge” revelatie (wat is eigenlijk het verschil tussen punk en grunge?). Een revelatie die extra mooi was omdat ik ze daarvoor zag soundchecken en ik en mijn maat eigenlijk allebei dachten dat ze er nogal sullig uitzagen voor een punkband, wat ze misschien ook wel van ons dachten, en ze vervolgens die tent plat speelden verkleed als padvinders. De gehele ervaring, en niet alleen het geluid uit de speakers, is wat telt bij een concert.

Die gehele ervaring telde voor mij ook bij Fontaines DC, waar ik het geluk had vooraan te staan. Ik krijg altijd erg veel energie van enthousiaste superfans die voor mij staan, de moshpit die ontstaat rechts achter mij en het meebrullen van de geweldige tekst van ‘Boys in the Better Land’. Voor mij dé festivalafsluiter; ik moest hierna helaas naar huis (mijn wekker ging de dag erna om 06.00, waar ik zeer blij mee was). 

Ik ben na zo’n festival altijd erg nieuwsgierig hoe anderen mensen de optredens waar ik zo goed op ging hebben beleefd en of die ervaring uit de andere hoeken van het publiek ook zo goed was. Een cynicus zou beweren dat ik hiermee op zoek ben naar de bevestiging dat ik het inderdaad zo leuk heb gehad als ik zelf dacht. Een optimist zou beweren dat ik hiermee op zoek ben naar de verlenging van mijn plezier. 

Voor die plezierige verlenging wijk ik namelijk uit naar recensies. Hoe denken de Volkskrant, OOR en 3voor12eigenlijk over Fontaines DC? Hier volgt een samenvatting: De Volkskrant vond het goed, maar de band oogde vermoeid na een lange tour. Conclusie Volkskrant: goed optreden, wisselende ervaringen. OOR geeft aan dat er van vermoeidheid geen sprake lijkt, het publiek ze echter niet waardeert en het voor de aandachtige luisteraar genieten is. Conclusie OOR: goed optreden, wisselende ervaringen. 3voor12 noemt de potentiële vermoeidheid ook al, en gaan uitgebreid in op de ups and downs van de 16 nummers tellende setlist. Conclusie 3voor12: goed optreden wisselende ervaringen.

Mijn recensie van Fontaines DC heeft de aandachtige lezer al kunnen halen uit alinea 4; het optreden was uitstekend. Heb ik iets gemerkt van enige vermoeidheid? Als het er al was heeft Grian Chatten waarschijnlijk ook een straffe bak percolatorkoffie gehad en een flinke dosis eieren met spek. Ik weet in ieder geval wat mijn recensie zal zijn. Conclusie Koen: geweldige ervaring.